Lukt niet hè?

Ik behoor tot het type man dat vindt dat alles wat snel gaat, prima is. Niet omdat ik haast heb, maar omdat je dan lekker
snel door kunt naar het volgende. Efficiëntie, daar houd ik van.
Dat is op de golfbaan soms best lastig. Mijn ideaalbeeld is simpel: je komt aan, parkeert, speelt 18 holes en binnen 4 uur
aan een biertje. Geen gedoe, geen wachten en vooral geen mensen die uitgebreid hun golfschoenen staan te bewonderen
terwijl jij achter ze staat te wachten.
Op Capelle heb ik inmiddels geleerd dat die vier uur vooral een theoretisch concept is. Het kan wel, maar dan moet je
ongeveer om 06.12 uur starten, bij voorkeur op een dinsdag in november en hopen dat iedereen die ochtend een griepje
heeft.
Want zodra het drukker wordt, begint het wachten. En wachten en ik zijn geen goede vrienden. Dat is net zo met
autorijden. Als er een file staat, wil ik altijd graag weten waarom. Meestal is het antwoord: er is niets aan de hand.
Iedereen rijdt gewoon 70 waar je 100 mag. Op de golfbaan is het niet anders. Als ik voorzichtig informeer waarom we
inmiddels al geruime tijd achter een flight staan die verdacht veel tijd nodig heeft voor een slag van 80 meter, krijg je
steevast:
“Ik loop toch door, het is de flight vóór ons.”
Dat is op zichzelf natuurlijk een prima argument. Ware het niet dat die flight vóór ons in de meeste gevallen nergens te
bekennen. Waarschijnlijk zitten ze inmiddels thuis aan de koffie. Dus had ik twee keuzes: doorgaan met mijn gejaagdheid
of mezelf aanpassen. En toen kwam de vakantie.
Napels.
Voor iemand die van efficiëntie houdt, ongeveer de perfecte plek om eens goed aan zelfreflectie te doen. Napels is druk.
Heel druk. Auto’s, scooters, voetgangers, taxi’s en mensen die allemaal tegelijkertijd vinden dat zij voorrang hebben.
Verkeersregels lijken er meer een suggestie dan een verplichting. En dan zijn er nog de milieuzones. Die zijn fantastisch
bedacht. Je komt ergens aan, rijdt een paar keer rond, denkt eindelijk de ingang van je hotel te hebben gevonden en
ontdekt dan dat je auto daar niet mag komen. Om vervolgens een bord tegen te komen waarvan je denkt: dat zal wel niet
voor mij gelden. Totdat je hoort dat de boete ongeveer hetzelfde kost als een week vakantie. En ja, ik heb een oude auto.
Dus mijn auto en Napels waren vanaf het begin geen gelukkig huwelijk. Na de zesde keer door dezelfde straat gereden te
zijn, begonnen we een patroon te herkennen. Linksaf mocht niet. Rechtsaf mocht niet. Rechtdoor mocht eigenlijk ook
niet. We waren inmiddels vooral aan het rondjes rijden. Toen werden we bij een stoplicht gespot door een jonge knul op
een scooter. Wij een cabrio met Nederlands kenteken. Dak open! De Hermes House Band op vol volume. De jongen kijkt
naar ons, rijdt naast ons en zegt in onvervalst Rotterdams: “Lukt niet hè?”
Ik had hem op dat moment wel kunnen zoenen. Eindelijk iemand die begreep hoe het ervoor stond. Hij vroeg naar welk
hotel we moesten. We noemden de naam en hij zei: “Rij maar achter me aan.” Geen discussie, geen app, geen
routeplanner en vooral geen milieuzone. Gewoon een scooter met een jonge Rotterdamse held erop. Hij slingerde tussen
auto’s en scooters door alsof hij daar geboren was — wat waarschijnlijk ook zo was — en wij probeerden hem te volgen.
Nog geen kwartier later stonden we voor het hotel. En weer een paar minuten later zaten we aan het bier. Ik dacht toen:
“dit is het”. Niet alles hoeft snel. Niet iedereen hoeft precies te rijden zoals jij wilt. Niet iedere file is een persoonlijke
belediging. En niet iedere flight vóór je is een bedreiging van je dagplanning. Soms moet je gewoon even achter iemand
aanrijden. Op vakantie heb ik dus iets geleerd wat ik op de golfbaan al veel eerder had moeten begrijpen:
Je kunt je wel blijven opwinden, maar daar wordt de baan niet sneller van.
Sterker nog: je vakantie wordt er ook niet beter van. Dus ga ik het voortaan anders proberen. Een beetje meer geduld. Een
beetje meer vriendelijkheid. En misschien af en toe gewoon accepteren dat de flight voor ons ook aan het golfen is. Want
uiteindelijk gaat het niet om hoe snel je 18 holes hebt afgewerkt. Het gaat erom dat je met een goed humeur van de baan
komt. En mocht het echt allemaal te langzaam gaan? Gewoon rustig blijven en mensen helpen i.p.v. opjagen.

Dus als er een initiatief komt om startende “familie” leden van onze golfclub tips te geven en hulp te bieden in de baan,
sta ik vooraan!