De P van de mannelijke golfer

Als 65-plusser met 31 jaar golfervaring weet ik één ding zeker: de grootste crisis onder mannelijke golfers gaat niet over de handicap. Het gaat over de P.

Je wilt een par 3 van 125 meter aanvallen. Vol vertrouwen. De swing voelt goed. De warming-up was uitstekend. Je haalt diep adem, slaat af… en de bal eindigt ongeveer vijf meter voorbij de houten verhoging die we optimistisch "tee" noemen.

Geen probleem natuurlijk. "Ik kan makkelijk 130 meter slaan met een P."

Dat klopt ook. Ooit.

Tegenwoordig is "ik kan" ongemerkt veranderd in "ik kon". Maar dat geven we niet toe. In plaats daarvan gebruiken we de bekende golfspreuken:
"De ene dag is de andere niet."
"Dat doet-ie anders nooit."

Waarbij "ie" verwijst naar een bal die zich inmiddels ergens in een sloot afvraagt waarom hij überhaupt uit de tas gehaald werd.

Zelf sloeg ik ooit op hole 4 van de oude Lingewaelsche – tegenwoordig The Dutch – met een “P “ de green. 143 meter tot midden green. Geen probleem.
Nu mag ik blij zijn als er nog 100 meter uit diezelfde P komt. Dat is ruim 30% verlies. Rekenkundig gezien verlies ik dus ongeveer 1,4 meter per jaar.

Dat klinkt weinig.

Totdat je beseft dat je P inmiddels meer afstand verliest dan sommige auto’s in 31 jaar op de teller erbij krijgen.

En laten we eerlijk zijn: de lengte van hun P is voor veel mannen een gevoelig onderwerp. Gelukkig bestaat er een oplossing. Een clubje meer nemen.

Waar vroeger een “P “ voldoende was, is tegenwoordig een 8 nodig. Daarna een 7. Vervolgens een 6. IJzer welteverstaan.

Sommige heren gaan bij die opmerking ineens rechtop zitten.

Ondertussen heeft de techniek niet stilgestaan. Drivers zijn langer geworden. Ballen aerodynamischer. En de hybride heeft zijn intrede gedaan.

Voor seniorgolfers is de hybride wat botox is voor Hollywoodsterren. Een wondermiddel.

Wat botox doet voor de rimpels, doet een hybride voor de golftas. Je kijkt erin en denkt:
"Valt eigenlijk best mee voor mijn leeftijd."

Maar net als bij botox komt er een moment waarop de omgeving vriendelijk glimlacht terwijl iedereen hetzelfde denkt:
"Volgens mij werkt het niet meer helemaal."

Zo ontdek je op een dag dat je tas meer hybrides bevat dan ijzers. En dat je echte handicap ongemerkt dichter bij de 30 staat dan bij de 10.

Toch blijft de mannelijke golfer hopen. Dus gaat hij harder slaan. Want hij weet dat hij het vroeger kon.

Met als resultaat dat niet de bal verder gaat, maar alleen de zoekactie langer duurt. Het aantal gelopen meters stijgt daardoor aanzienlijk. Niet richting de green.

Maar richting bossen, waterhindernissen en struikgewas. Vandaar dat steeds meer senioren een hengel van minimaal vier meter in de tas hebben. Niet alleen om te vissen.
Maar om hun golfballen terug te halen uit plekken waar ze volgens de planning nooit hadden mogen komen.

De moraal van het verhaal.

Heren, onze P is korter geworden. Dat hoort erbij. Er bestaat geen hoeveelheid golfbotox die alle rimpels uit de tas kan wegwerken. Dus stop met het verdedigen van de gele tees alsof het familiebezit is. Ruil het golftestosteron in voor golfverstand.

Ga naar rood. Of naar oranje.

Daar spelen tegenwoordig niet alleen beginners, maar ook verstandige golfers. En geloof me: er is niets vernederends aan een birdiekans vanaf oranje.

Veel vernederender is driver, hybride, hybride, hybride, chip, chip, putt vanaf geel.

Dus wees wijs. Verplaats jezelf naar voren. Je score wordt lager. Je humeur beter. Je balletjes blijven droger.

En misschien ontdek je dan dat de enige P die echt belangrijk is, niet de pitching wedge is.

Maar het Plezier.